Duyarsızlık Suç Sayılmalı
“Bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasın.” diye diye duyarsızlığı zamanla
normalleştirdiler. Elbette her ilgisizlik hukuken suç sayılmaz. Hiç kimseyi zorla
merhametli veya iyi bir insan olmaya mecbur bırakamayız; fakat ciddi bir ahlaksızlığa
ve tehlikeye karşı da duyarsız kalmamalıyız.
Çünkü toplum dediğimiz şey; yalnızca aynı mahallede, aynı apartmanda yaşayan
insanların toplamı değildir. Birbirinin acısını fark eden, derdiyle dertlenen, kol kanat
geren, kendi hakkı kadar karşısındakinin hakkını da önemseyen insanların ortak
yaşamıdır toplum.
Tehlike her yerde. Bir çocuk zorbalığa uğradığında “E, çocuk yapar.” diyoruz. Yaşlı bir
insanın yardıma ihtiyacı olduğunda baş çevirmeler oluyor. Bugün bir başkasının
yaşadığı haksızlığa sessiz kalan, yarın kendi kapısının önünde aynı sessizlikle
karşılaşabilir. Asıl tehlike şu ki: Duyarsızlık bulaşıcıdır.
Bir kez sustuğumuzda vicdanımız rahatsız olur. İki, üç derken bu suskunluğa alışırız.
Artık herkesin acısı, hayatın sıradan bir görüntüsüne dönüşür. “O yardım etmedi, ben
de etmem.”, “O bu haksızlığa sustu, ben mi konuşacağım?”, “Sana ne, bana ne!”
diyerek sorumluluk almak istemeyen bir toplum hâline geldik.
Oysa bazen telefon açmak, haber vermek, güvenli bir şekilde yardım çağırmak ya da
mağdur olan kimsenin yanında olmak bile büyük bir yardımdır. Çocuklara yalnız
Türkçe, fen, matematik öğretmek yetmez; onların farkındalıklarını geliştirip haksızlık
karşısında doğru kişilere haber vermeyi ve zorbalık karşısında kendisini savunmayı
öğretmeliyiz.
Evet, duyarsızlığın tamamını “suç” olarak tanımlamak mümkün değildir; fakat
duyarsızlığın bedelini de toplum olarak ödediğimizi kabul etmeliyiz.