sol reklam
sağ reklam
USD -- ▲ EURO -- ▲ STERLİN -- ▲ GR. ALTIN -- ▼

Posun arasına sıkışan tost

16 Kasım 2026, 12:53
958 okunma
⏱ okuma...
Merhaba, ben POS! Gece gündüz demeden çalışan, pazar tezgâhlarına taşınan, %3 komisyondan başkanı banka olan bir cihazım. Pek fosforlu görünmesem de auram yerinde. Aynı zamanda tüketim çılgınlığında toplumsal trajediye de dönüşürüm. Bana öyle bakmayın, suçlu ben değilim.

POS'un Arasına Sıkışan Tost

Bir tost düşünün... Benim gibi ne suçu var ne günahı! Sadece karnını doyurmak isteyen bir insanın karşısına çıkmış. Ama sorun şu ki kendisi artık bir yiyecek olmaktan menedilip ekonomik göstergelerin başyapıt konuğu olmuş.

Tost: 130 lira
Ayran: 40 lira
Toplam: 170 lira

Garson soruyor: “Kart mı, nakit mi?”

Bir an duraksıyor insan. Çünkü artık mesele ödeme yöntemi değil, hayatta kalma yöntemi!

“POS, gel bakalım.”

“Geldim, geldim...”

Tostun kendisinden daha fazla işlem gördüğüm için kendimle gurur duyuyorum. Kartı okutuyorlar, şifreyi giriyorlar ve benden onay bekliyorlar. Hahay!

Kendimi uluslararası ihale kazanmış gibi hissediyor ve onaylıyorum.

“Afiyet olsun.” diyor esnaf.

Müşteri ise: “Bu ne ya, alt tarafı bir tost! Pardon.”

Bak bana dayı, “Alt tarafı bir tost.” diyorsun da bunun bir de üst tarafı var. Orası da ekonomi.

Dayı ile bir an göz göze geldik, onu anlayabiliyorum. Çünkü bir zamanlar tost makinesinin kapağı kapanırken şimdi ise dayının ekonomik özgürlüğünün kapağı kapanıyor.

Ortada bir tost var ama herkesin boğazında başka bir düğüm. Çünkü herkes birbirine bir şey satıyor ama kimse gerçekten kazandığını hissetmiyor. Tüketici pahalı buluyor, üretici maliyetten yakınıyor, aracı kendi payını alıyor, banka komisyonunu kesiyor.

Geriye ise iki dilim arasında sıkışmış bir toplum kalıyor.

Belki de tostlara da isim vermemiz gerekiyor: Gariban tost, orta direk tost, kredi kartı taksitli tost, ay sonu bekleyen tost, ultra zengin tost...

Hatta bunları beğenmediyseniz özel menü de sunabiliriz: Ekonomik Kriz Tost Menüsü! İçinde kaşar yerine umut, sucuk yerine hayal, yanında da buz gibi gerçekler.

Hatta kasada da şöyle yazılabilir:

“Nakit ödeyene bir dilim fazla umut, kredi kartıyla ödeyene üç ay taksitli hayal!”

Şaka bir yana, mesele tost değil. Mesele en sıradan ihtiyaçların bile insanın bütçesinde büyük bir toplantıya dönüşmesi.

Tostun arasında kaşar hemen erir. Asıl olması gereken, insanın POS cihazıyla hayat pahalılığı arasına sıkıştırılmaması.

Yoksa bir gün tost makinesi de isyan eder, POS makinesinin de havası söner.

Hava nasıl olursa olsun, hepimizin havası hep yerinde olması dileğiyle kocaman sevgiler...

Paylaş:
Hasret Kaya
Hasret Kaya
Köşe Yazarı

Tüm Yazıları