Hayat herkese aynı olanakları sunmaz. Herkesin hayat kapısını açtığımızda birsürü oda çıkar karşımıza. Hayatın kendisi yeterince zorken bir de insanların işlerizorlaştırma konusunda gösterdiği gayret eklenir ve ortaya içinden çıkılması zor birtablo çıkar.Çetrefilli işler tam da orada başlar.Günlük hayatın içinde, komşuluk meselelerinde, alışverişte; hatta bazen iki kişi ara-sındaki basit bir konuşma bile karmaşık bir hâle gelebiliyor. Geçmişten günümüzeçetrefilli işlerin bir kısmını hayat çıkartır, bir kısmını da biz üretiriz aslında. Oysahayatta bazı düğümler konuşarak çözülür. Bazı sessizlikleri kırgınlık zannetmemiz,bir bakışa farklı anlamlar yüklememiz, birinin söylemediğini söylediğini düşünerekgerçeği öğrenmek yerine kurduğumuz hikâyeye inanmamız hayat kalitemizi dahada düşürür.Evet, insanlar anlaşılması güç olabilir; ikiyüzlü insanlarla karşılaşabiliriz. Gittiği-miz kapıların yüzümüze kapatılıp “Yapabileceğim bir şey yok.” denmesiyle işleruzayabilir. Fakat bu durum, yürümeyi bırakmamız gerektiği anlamına gelmez.
“Eee, ne yapalım hanımefendi?” dediğinizi duyar gibiyim.
Yaşıyorsak hep bir adım, bir adım daha atmamız gerektiğini söyleyebilirim. Dahafazla çözüm odaklı olmak ve sorumluluk almak, iletişimimizi geliştirmek, haksızlığakarşı direnmek, vicdanımızla idrak edebilmek; hayatın çetrefilliğine karşı güçlükalmamızı sağlayabilir.Yeter ki kördüğümleri çözmek için ipi çekmekten vazgeçmeyelim.
Sevgilerimle..