Merhaba sevgili okurlarım,
İŞKUR'un 2026 ilk beş aya ait verilerine göre işverenlerin bildirdiği açık iş ilanı sayısı 894 bin 137'ye ulaştı ve berberden inşaata, restorandan tekstile birçok sektörde esnaf eleman bulamadığını söylüyor. İzmir'de oto tamircileri odasından bir yetkili ise bir sanayi bölgesinde çırak açığının yüzde 90'a vardığını anlatıyor.
Bu rakamları okuyunca hepimiz aynı cümleyi kuruyoruz: "Gençler artık çalışmak istemiyor."
Ben Salihli'de dokuz kapı gezdim. Bugün bana şu soru geliyor: Kapıyı çalan genç mi yok, yoksa çalacağı kapı mı görünmüyor?
Çünkü bugün mesleki eğitim merkezine kayıt olmak isteyen bir öğrencinin, kendi meslek dalıyla ilgili bir iş yeriyle sözleşme imzalaması gerekiyor. Yani genç, kapı arıyor. Ama çoğu dükkânın kapısında ne bir yazı var, ne bir ilan, ne de "burada çırak yetiştirilir" diyen bir işaret.
Ustalar için üç adım:
Birinci adım, kapıya yazı asın. "Çırak aranıyor" demek yetmez. Ne öğreteceğinizi, hangi saatlerde çalışılacağını, kimin yanında öğrenileceğini yazın. Genç neyle karşılaşacağını bilmek ister.
İkinci adım, okula ve merkeze gidin. Yakın meslek lisesini ya da mesleki eğitim merkezi müdürlüğünü ziyaret edin, dükkânınızı tanıtın. Sözleşme iş yeri, okul ve öğrenci arasında yapılıyor ve iş yerinde usta öğretici belgesi olan bir usta bulunması gerekiyor. Belgeniz yoksa bunu öğrenmenin yolunu sorun.
Üçüncü adım, ücreti ve sigortayı baştan açıkça söyleyin. Çırak ve aday çırağa yaşına uygun asgari ücretin net yüzde otuzundan az ödeme yapılamıyor. Gence de ailesine de en baştan dürüst konuşun. Belirsizlik, bir gencin kapıdan geri dönmesinin en sessiz sebebidir.
Kapınız açıksa ama kimse bilmiyorsa, kapı kapalı sayılır. Bugün bir yazı asmak, yarın bir ustanın ömrünü uzatabilir.